//////

Roślina ta — według dawnych wierzeń — wyrastała na miejscach straceń z uryny wisielca. W chwili wyrywania wydawała ona jęk, zabijający wszystkie żywe stworzenia, stąd polska nazwa — pokrzyk. Nazywano go niekiedy również „wilczą jagodą”, gdyż soku z jego owoców dodawano do padliny rzucanej dla zatrucia wilków. Okres pierwszego chrześcijaństwa i średniowiecze, choć wiele zmieniły w psychice Słowian, nie zdołały przeobrazić ich całkowicie wewnętrznie. Pod skorupą chrześcijańskich form tlił się pogański nawyk wiary w gusła i zabobony. I może najsilniej zrósł się właśnie z zielarstwem. Nad niektórymi roślinami przed ich wykopaniem nakreślano znak krzyża dla odpędzenia diabelskich mocy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *